اعتمادآنلاین گزارش میدهد که قانون سقف بودجه که روزی به عنوان عصای جادویی مدیریت بحران فوتبال ایران معرفی شد، اکنون با نام پرطمطراق فیرپلی مالی بازتعریف شده است. سوال اصلی این است که آیا این تغییر نام میتواند دردهای کهنه باشگاههای زیانده را درمان کند یا صرفاً تلاشی برای پنهانکاری و عدم کنترل هزینهها است؟
به گزارش اعتماد، در شرایطی که نوسانات اقتصادی و تنشهای منطقهای بر کشور سایه افکندهاند، پرسش کلیدی این است که تیمهایی با چه منطق قراردادهای نجومی میبندند. برای بررسی این پارادوکس مدیریتی و واقعیتهای اقتصادی فوتبال کشور، با صادق درودگر، مدیر باسابقه و صریح فوتبال ایران گفتوگو شد که بخشهایی از آن در ادامه آمده است.
فیرپلی مالی یا تغییر نام بیفایده؟
درودگر با اشاره به وجود پنهانکاریهایی در بودجههای باشگاهها میگوید که با تغییر نام به فیرپلی مالی، بدون اصلاحات واقعی تفاوت چندانی ایجاد نمیشود. او به نمونههایی اشاره میکند که از زمان ورود تیمها به لیگ قهرمانان آسیا، باشگاهها تلاش کردهاند تا با ایجاد سازوکارهای شبه شرکتها و موسسات، ساختار مستقل و شفاف ادعایی ایجاد کنند، اما در عمل درآمد و هزینهها از گردش واقعی داخلی تبعیت نمیکند.
مسیر پیچیده ساختار باشگاهها
درودگر توضیح میدهد که باشگاهها برخی سازوکارهای شبه شرکت ایجاد کردهاند؛ برای مثال ذوبآهن اصفهان به نام موسسه باشگاه ذوبآهن و نفت تهران یا نفت آبادان نیز چنین رویکردی را دنبال کردهاند. اما وی تأکید میکند که این موسسات همچنان از درون به شرکتها و مجموعههای بزرگتر وابسته بودهاند و در عمل درآمدها و هزینهها در درون همان ساختارهای قدیمی جریان داشتند.
- سازوکارهای جدید اداری برای شفافسازی وجود ندارد یا ناکافی است.
- تماسهای مالی باشگاهها با قراردادهای نجومی منجر به فشار بر بودجه کل کشور است.
- تعیین سقف بودجه به شکل فعلی به مشکلات ساختاری پاسخ نمیدهد.
با وجود این، پرسش کلیدی این است که آیا تغییر نام به فیرپلی مالی به معنای اصلاحات واقعی در نظام باشگاهداری است یا صرفاً تغییر برچسبی است که تا کنون نتوانسته است به بهبود وضعیت منتهی شود. این سوالات همچنان مطرح است و پاسخ دقیق به تحلیلهای جامع مدیران و ارکان فوتبال کشور نیاز دارد.