احمد زیدآبادی، فعال اصلاحطلب، در یادداشتی در کانال تلگرامی خود، پرسشی بنیادی را خطاب به کسانی مطرح کرد که هم مذاکره را رد میکنند و هم در واکنش به حملات احتمالی آمریکا، حمله به تأسیسات انرژی کشورهای همسایه را پیشنهاد میدهند.
چالش پیامدهای جنگ و تخریب زیرساختها
زیدآبادی با طرح یک سناریوی فرضی، بر ضرورت بررسی پیامدهای عملیاتی درگیریها تأکید کرد. او پرسید اگر در واکنش به دستورات ترامپ برای نابودی ساختارهای اقتصادی و انرژی ایران، ایران نیز اقدام به هدف قرار دادن منابع انرژی و زیرساختهای اقتصادی کشورهای حوزه جنوبی خلیج فارس، اردن و اسرائیل کند، وضعیت پس از آن چگونه خواهد بود؟
او با طرح این پرسش، بر این نکته تأکید داشت که پس از چنین تخریب گستردهای، جریان زندگی عادی در سرزمینهای منطقه چگونه خواهد بود؟
نقد دیدگاههای غیرواقعگرایانه
نویسنده در یادداشت خود به دو دیدگاه متفاوت در پاسخ به این پرسش اشاره کرده است:
- دیدگاه اول: اشاره به نظر مهدی خزعلی که معتقد است در صورت وقوع چنین درگیریهایی، «آخرالزمان نزدیک است» و نباید از نابودی منابع و نسل در منطقه هراسی داشت.
- دیدگاه دوم: اشاره به نظر بیژن عبدالکریمی که معتقد است سرنوشت مردم و ویرانی کشور در جنگ اهمیتی ندارد و تنها هدف، وارد کردن خسارت به «جهان سلطه» است.
زیدآبادی در پایان، این پرسش را نه برای صاحبان باورهای مذهبی یا ایدئولوژیک، بلکه خطاب به کسانی مطرح کرد که مدعی «واقعگرایی» و «دانش سیاسی» هستند و خواستار پاسخ علمی و واقعبینانه آنها در مورد آینده زندگی مردم پس از جنگ شد.