احمد زیدآبادی در یادداشتی با عنوان «بعدش چی؟»، به نقد دیدگاههایی پرداخته است که در برابر هرگونه فشار یا حمله آمریکا به زیرساختهای انرژی ایران، پیشنهاد واکنش متقابل از طریق هدف قرار دادن تأسیسات انرژی کشورهای عرب همسایه را مطرح میکنند.
چالش پیامدهای اقتصادی و زیستی در صورت وقوع جنگ
زیدآبادی با طرح یک سناریوی فرضی، پرسش بنیادی خود را بر محوریت پیامدهای پس از درگیری متمرکز کرده است. او میپرسد اگر در واکنش به اقدامات ترامپ و دستورات او برای نابودی ساختارهای اقتصادی و انرژی ایران، ایران نیز اقدام به نابودی منابع انرژی و زیرساختهای اقتصادی کشورهای حوزه خلیجفارس و اردن کند، وضعیت زندگی عادی در کشور چگونه خواهد بود؟
نقد دیدگاههای تندرو و غیرواقعگرایانه
او در ادامه یادداشت خود، به بررسی پاسخهای احتمالی چهرههای مطرح شده در این جریانها پرداخته و آنها را از واقعیت زندگی بر روی زمین دور از انتظار دانست:
- مهدی خزعلی: زیدآبادی معتقد است پاسخ خزعلی به این پرسش، تکیه بر باورهای آخرالزمانی است که در آن نابودی منابع و زندگی در منطقه نباید باعث ترس شود.
- بیژن عبدالکریمی: وی نیز پاسخ عبدالکریمی را بیاهمیت دانستن سرنوشت مردم و کشور ایران در جنگ، با تمرکز صرف بر وارد کردن خسارت به «جهان سلطه» توصیف کرد.
زیدآبادی در پایان تأکید کرد که پرسش اصلی او نه خطاب به صاحبان باورهای مذهبی یا آخرالزمانی، بلکه خطاب به کسانی است که مدعی «واقعگرایی» و «دانش سیاسی» هستند و باید پاسخ دهند که پس از چنین درگیریهای گستردهای، مدل بازگشت به زندگی عادی چگونه خواهد بود.