گروه دفاعی دولتی EDGE در امارات متحده عربی از قابلیتهای جدیدی برای تجهیز جنگندههای قدیمی خود رونمایی کرد. این توسعه فنی که در قالب خانواده تسلیحات Desert Sting ارائه شده است، هدف آن ارتقای توان عملیاتی هواپیماهای میراژ ۲۰۰۰-۹ (Mirage 2000-9) از طریق ادغام سلاحهای بومی پیشرفته است.
جزئیات سامانه Desert Sting و فناوری هدایت
سامانه Desert Sting یکی از برنامههای توسعه سلاحهای هدایتشونده بومی امارات محسوب میشود. این سامانه با استفاده از کیتهای هدایت مدولار، بمبهای هوایی متعارف را به مهمات هدایتشونده دقیق تبدیل میکند. ویژگیهای فنی این سامانه عبارتند از:
- ترکیب سیستمهای ناوبری: استفاده از ناوبری ماهوارهای (GNSS) در ترکیب با هدایت اینرسی (INS).
- دقت نهایی: بهرهگیری از هدایت لیزری در برخی انواع مدلها برای افزایش دقت در لحظه برخورد.
- کاربرد: توانایی درگیری با اهداف ثابت و متحرک با دقت بالاتر نسبت به بمبهای غیرهدایتشونده و با هزینه نسبتاً پایین.
وضعیت ناوگان هوایی امارات
جنگندههای میراژ ۲۰۰۰-۹ که در دهه ۱۹۹۰ خریداری شده بودند، در حال حاضر در کنار جنگندههای جدیدتر F-16E/F Block 60 (خریداری شده در دهه ۲۰۰۰) در نیروی هوایی امارات خدمت میکنند. در حالی که ایالات متحده بستههای ارتقای گستردهای برای مدلهای F-16 (مانند استاندارد نسل ۴+) ارائه داده است، میراژ ۲۰۰۰ با کمبود برنامههای ارتقای مشابه روبروست.
مشخصات فنی و محدودیتهای میراژ ۲۰۰۰
در مقایسه با سایر جنگندههای نسل چهارم، میراژ ۲۰۰۰ از نظر نسبت رانش به وزن و مانورپذیری در جایگاه پایینتری قرار دارد. نکات فنی زیر در مورد این پلتفرم قابل ذکر است:
- موتور: این جنگنده از موتور توربوفن تکموتوره SNECMA M53-P2 استفاده میکند.
- مقایسه رانش: میزان رانش این موتور در مقایسه با موتورهای همتای خود مانند F110 آمریکایی یا WS-10 چینی، کمتر ارزیابی میشود.
- وضعیت تکنولوژیک: عدم ارائه بستههای ارتقای جامع برای این مدل، باعث شده است که این هواپیما نسبت به رقبای خود در کلاس نسل چهارم، منسوختر به نظر برسد.