توقف فعالیت یک رسانه، چه چاپی و چه الکترونیکی، امری آشنا برای اهالی رسانه است. اما توقف فعالیت یک رسانه بدون مشخص بودن مرجع صادرکننده دستور، مصداق تخلف محسوب میشود. این اتفاق برای «سایت و اپلیکیشن فوتبال ۳۶۰» از شامگاه دوشنبه ۲۹ تیرماه رخ داده و تاکنون هیچ اطلاعات تازهای در مورد دلیل آن رسانهای نشده است.
سکوت خبری در مورد دلیل این اتفاق، موجب طرح گمانهزنیهایی مبنی بر ارتباط آن با انتقادات مطرحشده درباره عملکرد تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ شده است. با این حال، دستگاه قضایی هنوز در این زمینه اطلاعرسانی نکرده است. روزنامه اعتماد نیز خبری مبنی بر دخالت قوه قضاییه را با تیتر «قوه قضاییه: مسدود شدن سایت عادل ربطی به ما ندارد» اصلاح کرده و این خبر را مورد تایید مرکز رسانه قوه قضاییه ندانسته است.
نگاهی به مفهوم آزادی بیان و نقد رسانهای
برخی با استناد به ماده ۳ قانون مطبوعات و تعریف «انتقاد سازنده» در تبصره این ماده، مغایرت با این تعریف را دلیل احتمالی توقیف میدانند. همچنین عدهای حق «آزادی بیان» را تنها یادآور «مسئولیت رسانه» در قبال این حق تلقی کرده و جنبه «مصونیت» آن را نادیده میگیرند. این دیدگاه با استدلال اساتیدی چون مجید رضائیان، استاد دانشگاه و پژوهشگر ژورنالیسم، رد میشود.
مجید رضائیان ضمن تاکید بر لزوم برخورداری از رویکرد مسئولانه در قبال حق آزادی بیان به عنوان بخشی از وظیفه رسانه، بر لزوم برخورداری از مصونیت حقوقی به عنوان بخشی از حقوق رسانه نیز انگشت میگذارد. وی معتقد است: «عمل به رویکرد مسئولانه توام با برخورداری از مصونیت حقوقی دو جزء تضمینکننده «آزادی بیان» است و برخورداری از «آزادی بیان» از جمله شروط بقای رسانه به گونهای که هیچچیز نمیتواند زمینهساز محدودیت آن شود.»
مسئولیت و مصونیت رسانهها
این استاد دانشگاه و پژوهشگر ژورنالیسم بر نسبت برابر مصونیت و مسئولیت در رسانهها تاکید کرده و بیان داشت که رسانهها برای ایفای نقش خود نیازمند هر دو هستند. محدود کردن یکی بدون دیگری، به معنای نقض آزادی بیان و تضعیف جایگاه رسانه است.