دریاچه ارومیه، یکی از بزرگترین دریاچههای شور جهان و افتخار ملی ایران، سالهاست که با چالشهای جدی خشکسالی، سدسازی بیرویه، برداشت بیمورد آب و سوءمدیریت دستوپنجه نرم میکند. این مشکلات، این پهنه آبی عظیم را تا مرز نابودی کشانده و منجر به عقبنشینی آب، پیشروی نمک و تهدید طوفانهای نمکی برای شهرهای اطراف شده است.
در حالی که تلاشها و هزینههای بسیاری برای احیای این سرمایه ملی صرف میشود، معضل جدیدی بر مشکلات دریاچه افزوده شده است. برخی گردشگران با رها کردن زبالههای خود در سواحل و بستر دریاچه، تصویری تلخ و ناامیدکننده از بیمسئولیتی برجای میگذارند. بطریهای پلاستیکی، ظروف یکبارمصرف و کیسههای نایلونی، نه تنها منظره طبیعی دریاچه را مخدوش میکنند، بلکه تهدیدی جدی برای اکوسیستم آن محسوب میشوند.
این زبالهها، فراتر از یک مشکل زیستمحیطی، نمادی از بیتوجهی به میراث طبیعی کشور هستند. دریاچه ارومیه متعلق به تمام ایرانیان است و حفظ آن وظیفهای همگانی است. همانگونه که حفظ پرچم ملی اهمیت دارد، پاسداری از طبیعت و منابع طبیعی کشور نیز از اهمیت بالایی برخوردار است.
راهکار سادهای برای مقابله با این معضل وجود دارد: هر گردشگر با بازگرداندن کیسه زباله خود، میتواند به نفس کشیدن دوباره دریاچه ارومیه کمک کند. در مقابل، اگر هر فرد تنها یک بطری یا پلاستیک را در کنار دریاچه رها کند، این میراث ملی پس از مرگ با تشنگی، با زباله نیز دفن خواهد شد. غیرت ملی در این زمینه، به معنای پاکیزهتر کردن محیط پس از حضور است، نه آلودهتر کردن آن.