جام جهانی همواره برای فوتبال ایران تنها یک میدان رقابت با قدرتهای جهان نبوده است؛ این تورنمنت بزرگ در طول دهههای گذشته به مهمترین ویترین بازیکنان ایرانی برای دیده شدن در سطح بینالمللی و جلب توجه باشگاهها و استعدادیابهای خارجی تبدیل شده بود. بسیاری از لژیونرهای فوتبال ایران، پس از درخشش در جام جهانی راهی لیگهای معتبر اروپا یا کشورهای حاشیه خلیج فارس شدند، اما جام جهانی ۲۰۲۶ این روند تاریخی را متوقف کرد. این بار نه تنها خبری از موج انتقال ملیپوشان به خارج از کشور نبود، بلکه نشانههای پررنگی از بازگشت لژیونرها به لیگ ایران دیده میشود؛ اتفاقی که بسیاری آن را نتیجه مستقیم سیاستهای فنی تیم ملی و عدم استفاده از نسل جوان میدانند.
جام جهانی؛ سکوی پرتابی که سالها به فوتبال ایران کمک کرد
جام جهانی در دورههای گذشته همواره فرصت مناسبی برای معرفی بازیکنان ایرانی به فوتبال جهان بود. حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبالی دنیا باعث میشد استعدادیابها و باشگاههای خارجی عملکرد ملیپوشان ایران را از نزدیک دنبال کنند و همین موضوع، مسیر لژیونر شدن بسیاری از بازیکنان را هموار میکرد.
- پس از جام جهانی ۱۹۹۸، مهدی مهدویکیا، مهدی پاشازاده، سیروس دینمحمدی، رضا شاهرودی، مهرداد میناوند و محمد خاکپور راهی فوتبال اروپا و سایر لیگهای خارجی شدند.
- بعد از جام جهانی ۲۰۰۶، آندرانیک تیموریان و جواد نکونام به ترتیب راهی لیگهای انگلیس و اسپانیا شدند و بازیکنانی مانند آرش برهانی، مهرزاد معدنچی و مسعود شجاعی نیز فرصت حضور در فوتبال خارج از ایران را به دست آوردند.
- این روند در جام جهانی ۲۰۱۴ هم ادامه داشت و مهرداد پولادی و کریم انصاریفرد لژیونر شدند.
- چهار سال بعد، عملکرد قابل قبول ایران در جام جهانی ۲۰۱۸، زمینه انتقال بازیکنانی مانند علیرضا بیرانوند، وحید امیری، مجید حسینی، امید ابراهیمی و روزبه چشمی به لیگهای اروپایی یا کشورهای حاشیه خلیج فارس را فراهم کرد.
جام جهانی ۲۰۲۶؛ پایان یک سنت قدیمی
در جام جهانی ۲۰۲۶، برخلاف دورههای پیشین، شاهد موجی از انتقال بازیکنان ایرانی به لیگهای خارجی نبودیم. این موضوع باعث نگرانیهایی در مورد آینده فوتبال ایران و فرصتهای پیش روی بازیکنان جوان شده است.