احمد آریایینژاد، عضو شورای مرکزی جبهه شریان و نماینده مجلس شورای اسلامی، با انتقاد از نحوه اطلاعرسانی درباره روند مذاکرات، اظهار داشت که آمریکاییها مذاکرات را به دو بخش «تفاهمنامه» و «توافقنامه» تقسیم میکنند. وی معتقد است یکی از مشکلات مذاکرهکنندگان ایرانی این بوده که تفاهمنامه را به معنای توافق تلقی کرده و همین برداشت را نیز به جامعه القا کردند.
ایجاد تصور توافق نهایی
آریایینژاد در فیلمی که همشهری منتشر کرده، افزود: در حالی که تفاهمنامه به معنای توافق نهایی نیست، این تصور در میان مردم ایجاد شد که توافق حاصل شده است؛ در صورتی که هنوز نه توافقی شکل گرفته و نه نتیجهای قطعی به دست آمده است. این موضوع باعث ایجاد انتظار در جامعه شد و در نهایت نیز میتواند به بیاعتمادی مردم نسبت به مذاکرهکنندگان منجر شود.
ضرورت تبیین تفاوتها
این نماینده مجلس تاکید کرد: از ابتدا باید برای مردم تبیین میشد که تفاهمنامه با توافقنامه تفاوت دارد. هر زمان که این تصور ایجاد شد که «پیروز شدهایم» یا توافقی حاصل شده، در عمل اتفاقی نیفتاد و حتی در ادامه، درگیریهای نظامی از سر گرفته شد. وی ادامه داد: در مقاطعی نیز اعلام شد میلیاردها دلار در صندوقی قرار گرفته یا ۶ میلیارد دلار از منابع ایران آزاد شده است، اما در عمل چنین اتفاقی رخ نداد. بنابراین باید تفاوت میان تفاهمنامه و توافقنامه بهدرستی برای افکار عمومی تشریح شود.
روند مرحلهای مذاکرات
آریایینژاد با اشاره به روند مذاکرات، اظهار داشت: مذاکرهکنندگان ایرانی تلاش میکنند همه موضوعات را بهصورت همزمان حلوفصل کنند، در حالی که مذاکرات باید مرحلهبهمرحله پیش برود. به گفته او، نخستین گام باید پایان جنگ و برقراری آتشبس باشد و سپس موضوعاتی مانند مدیریت تنگه هرمز، برچیده شدن پایگاههای آمریکا، مسائل لبنان و محور مقاومت، موضوع غنیسازی، ذخایر، تحریمها و دریافت خسارت در مراحل بعدی مورد بررسی قرار گیرد.
تجربه برجام
وی با اشاره به تجربه برجام گفت: از زمان برجام نیز چنین فضایی ایجاد شد و گفته میشد که با برجام همه مشکلات حل خواهد شد و حتی برخی از حل شدن مشکلات روزمره سخن میگفتند، اما در نهایت این اتفاق نیفتاد.