صاحبخبر - عزاداری برای حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و دیگر اهلبیت عصمت و طهارت(ع) از برجستهترین شعائر دینی و یکی از عمیقترین جلوههای فرهنگ و هویت شیعی است. این سنت، طی قرنهای متمادی، نه تنها یاد و پیام نهضت عاشورا را زنده نگه داشته، بلکه بستری برای ترویج معارف قرآن و اهلبیت(ع)، تقویت باورهای دینی، تربیت اخلاقی و اجتماعی و پیوند نسلهای مختلف با مکتب حسینی فراهم کرده است. مجالس عزاداری همواره فراتر از یک آیین سوگواری صرف، مدرسهای برای معرفت، بصیرت، خودسازی و حرکت در مسیر ارزشهای الهی به شمار آمدهاند.
با این حال، هرچه بر اهمیت و گستره این شعائر افزوده شده، ضرورت صیانت از اصالت و کارکرد حقیقی آنها نیز بیش از پیش احساس میشود. تجربه تاریخی نشان میدهد که در کنار سنتهای اصیل و ریشهدار عزاداری، گاه برخی رفتارها، باورها و شیوههای نادرست نیز به تدریج وارد این مجالس شده و در مواردی به نام ابراز محبت و ارادت به اهلبیت(ع) رواج یافته است. بدعت، تحریف، غلو، نقل روضههای غیرمستند، ترجیح هیجان بر معرفت، کمرنگ شدن جایگاه منابع معتبر تاریخی و روایی و غفلت از اهداف تربیتی و اصلاحی نهضت عاشورا، از جمله آسیبهایی است که سالهاست مورد توجه اندیشمندان و عالمان دینی قرار دارد.
بر همین اساس، بازخوانی مهمترین آسیبهای پیشروی عزاداری اهلبیت(ع)، تبیین مرز میان سنتهای اصیل و بدعتها، بررسی جایگاه شور و شعور در مجالس سوگواری، واکاوی علل رواج برخی روایتهای ضعیف یا غیرمستند و تبیین راهکارهای حفظ اصالت این آیین، ضرورتی است که بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. این امر میتواند زمینهساز تقویت مجالس عزاداری بهعنوان مدرسهای برای معرفت، بصیرت، خودسازی و عمل به آموزههای مکتب عاشورا باشد.
خبرگزاری ایکنا در راستای بررسی ابعاد مختلف آسیبشناسی عزاداری سید و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین(ع) به گفتوگو با حجتالاسلام سیدحسین خادمیان، خطیب و کارشناس دینی پرداخته است.