وضعیت مالکیت سرخابیها پس از دو سال
در مرداد ماه ۱۴۰۳، فرآیند واگذاری سهام دو باشگاه پرسپولیس و استقلال به بخشهای غیردولتی به عنوان نقطه عطفی در مدیریت ورزش ایران معرفی شد. در این فرآیند، باشگاه پرسپولیس به کنسرسیومی از بانکها با محوریت بانک شهر و باشگاه استقلال به هلدینگ خلیجفارس واگذار شدند. هدف اصلی این تغییرات، خروج باشگاهها از لیست هزینههای مستقیم دولت و کاهش حواشی پیرامون حمایتهای تبعیضآمیز وزارت ورزش اعلام شده بود.
چالشهای تداوم ساختار خصولتی
بررسی عملکرد دو سال اخیر نشان میدهد که با وجود تغییرات در ویترین مدیریتی، ساختار حاکم بر این دو باشگاه همچنان با استانداردهای خصوصیسازی جهانی فاصله دارد. از جمله چالشهای اصلی میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- تداوم مدیریت دستوری و غیرشفاف در بدنه باشگاهها.
- وابستگی به منابع عمومی و رانتهای دولتی به جای درآمدهای پایدار تجاری.
- عدم تحقق وعدههای کلان از جمله ساخت استادیومهای اختصاصی.
- ناتوانی در رقابت اقتصادی با باشگاههای تراز اول منطقه.
اگرچه فشار مستقیم اعتراضات هواداری به دلیل کاهش نقش وزارت ورزش در تصمیمگیریهای روزمره کاهش یافته است، اما کارشناسان اقتصادی معتقدند انتقال مالکیت به بانکها و هلدینگهای پتروشیمی، تنها مدل حکمرانی را از وزارتخانه به نهادهای عمومی تغییر داده است. این فرآیند باعث شده تا باشگاهها همچنان از پاسخگویی به سهامداران خرد و بازارهای رقابتی دور بمانند و مسیر خودکفایی مالی همچنان با ابهام روبرو باشد.