صاحبخبر - به گزارش مسیر اقتصاد، در دهههای گذشته، قدرت ملی عمدتاً بر اساس توان نظامی، منابع انرژی، جغرافیا و تولید اقتصادی سنجیده میشد. اما امروزه، جمعیتشناسی بهعنوان یکی از مهمترین محرکهای قدرت ملی مورد توجه قرار گرفته است. نیمرخ جمعیتی یک کشور، شامل نرخ باروری، ساختار سنی، الگوهای مهاجرت، مشارکت نیروی کار و سلامت کلی جمعیت، مستقیماً بر توانایی آن برای حفظ رشد اقتصادی، تأمین مالی نظامهای رفاهی، حفظ آمادگی نظامی و رقابتپذیری در سطح جهانی تأثیر میگذارد.
پیری جمعیت؛ چالش کشورهای توسعهیافته
کاهش و پیری جمعیت به چالشی فوری برای دولتها تبدیل شده است. کشورهایی مانند ژاپن، با وجود نرخ باروری بسیار پایین و جمعیت سالخورده، همچنان با چالشهایی نظیر کاهش نیروی کار و افزایش هزینههای بازنشستگی مواجه هستند. کره جنوبی نیز با پایینترین نرخ باروری در میان کشورهای صنعتی، نگرانیهایی در مورد کمبود نیروی کار و تأثیر آن بر جذب نظامی در منطقهای پرتنش دارد. بسیاری از کشورهای اروپایی نیز با پیشبینی کاهش جمعیت تا پایان قرن، با فشار فزاینده بر نظامهای بازنشستگی، بهداشت و بازار کار روبرو خواهند شد.
ایالات متحده؛ پایان مصونیت جمعیتی
ایالات متحده که پیش از این از طریق مهاجرت با فشارهای جمعیتی کمتری روبرو بود، اکنون با کاهش نرخ باروری به زیر سطح جانشینی مواجه است. اگرچه مهاجرت همچنان به تأمین بخشی از نیروی کار کمک میکند، اما نگرانیها درباره کمبود نیروی کار و پایداری مالی در حال افزایش است.
هند؛ مزیت جمعیت جوان
در مقابل، هند با عبور از چین به عنوان پرجمعیتترین کشور جهان و برخورداری از جمعیت جوان، مزیت استراتژیک قابلتوجهی دارد. با این حال، تحقق این مزیت به سرمایهگذاری در آموزش، ایجاد شغل و حکمرانی مؤثر بستگی دارد.