بر اساس آمارهای منتشر شده در سال ۱۴۰۳، استان گیلان با نرخ خام ولادت ۶.۷ نوزاد به ازای هر ۱۰۰۰ نفر جمعیت، کمترین میزان را به خود اختصاص داد. در مقابل، استان سیستان و بلوچستان با ۲۵.۴ نوزاد به ازای هر ۱۰۰۰ نفر، بیشترین نرخ ولادت را در کشور داشت. میانگین نرخ خام ولادت در کل کشور ۱۱.۶ نوزاد به ازای هر ۱۰۰۰ نفر جمعیت گزارش شده است.
تفاوتهای استانی در سن فرزندآوری
در سال ۱۴۰۳، میانگین سن مادران در زمان تولد اولین فرزند حدود ۲۷.۵ سال و میانگین سن پدران ۳۲ سال بوده است. استان سیستان و بلوچستان در این شاخص، اعداد پایینتری نسبت به سایر استانها دارد. بالاترین میانگین سن مادران در استان تهران با ۳۰.۶ سال و پدران با ۳۴.۷ سال ثبت شده است. استانهای فارس و البرز نیز در ردههای بعدی قرار دارند.
با در نظر گرفتن سن جوانی بین ۱۵ تا ۲۹ سال، در دهه اخیر در ایران، تجربه پدری خارج از سن جوانی در اکثر استانها به جز سیستان و بلوچستان مشاهده میشود. در استان تهران نیز تجربه مادری برای بسیاری از افراد خارج از سن جوانی صورت میگیرد.
تفسیر آمارهای سن مادری
شهلا کاظمیپور، جامعهشناس، در خصوص این آمارها توضیح داد که میانگین سن فرزندآوری نباید به گونهای تفسیر شود که گویی همه یا بخش عمدهای از زنان پس از پایان دوره جوانی صاحب فرزند میشوند. وی تأکید کرد که میانگین ۳۰.۶ سال برای مادران در تهران به این معنا نیست که زنان تهرانی به طور کلی تجربه مادری را پس از سن جوانی آغاز میکنند. در آمار میانگین، حدود نیمی از مادران پیش از ۳۰ سالگی و نیمی دیگر پس از ۳۰ سالگی فرزنددار میشوند.
این جامعهشناس افزود که میانگین سن فرزندآوری تحت تأثیر ساختار سنی جمعیت قرار دارد و این موضوع میتواند بر برداشت از آمارها تأثیر بگذارد.