محمد طبیبیان، اقتصاددان، به مباحث مطرح شده درباره مناظره «موسی غنینژاد و میلاد دخانچی» واکنش نشان داد. وی در کانال تلگرامی خود به نقل از غنینژاد اشاره کرد که علی شریعتی در برخی نوشتههای خود از شخصی به نام «پروفسور شاندل» بهعنوان منبع استفاده کرده، در حالی که چنین فردی وجود خارجی ندارد.
پژوهشگران پیشتر نشان دادهاند که «chandelle» نام مستعاری بوده که شریعتی برای ارجاع دادن به خود یا ایجاد اتوریتهٔ علمی ساختگی به کار میبرد. در برخی موارد این واژه بهصورت بازی زبانی با «شمع» یا «شندل» در فرانسوی توضیح داده شده است.
مناظره درباره میراث شریعتی و «چپ»
محور اصلی مناظره غنینژاد و دخانچی این بود که آیا میتوان از میراث علی شریعتی و پروژه روشنفکری دینی، قرائتی تازه از «چپ» ارائه داد، یا اینکه این عناوین صرفاً بازتولید سنت شکستخورده چپ با زبانی جدید هستند.
پرسش درباره شیادی علمی
در کار علمی، امانتداری در ذکر منبع یک اصل اخلاقی بنیادین است. استفاده از نام مستعار برای ارجاع علمی، اگر با هدف ایجاد اعتبار کاذب انجام شود، در قلمرو جعل علمی قرار میگیرد. جعل علمی در همهٔ سنتهای دانشگاهی مصداق رفتار غیر اخلاقی و فریبکارانه تلقی میشود.
اگرچه واژهٔ «شیادی» ممکن است تند به نظر برسد، اما اصل رفتار قابل توجیه نیست. علاقهمندان شریعتی برای دفاع از میراث او باید این بخش را با صداقت بپذیرند.
تجربه شخصی و نقش آشفتگی ذهنی
محمد طبیبیان تجربه شخصی خود را بیان کرد و گفت که در دوران دانشجویی، مانند بسیاری از جوانان دهه چهل و پنجاه، آثار شریعتی و آلاحمد را با اشتیاق میخوانده و نوارهای سخنرانی شریعتی را گوش میداده است. او معتقد است خامی سن و شور جوانی باعث جذابیت این نوشتهها میشده است.