یادداشتی در روزنامه فایننشال تایمز به تحلیل وضعیت اضطراری کویت در جریان نبرد جاری میپردازد. کویت که پس از تجربه اشغال ۱۹۹۰ توسط عراق، دههها از جنگ فاصله گرفته بود، اکنون با شلیک بیش از ۱۴۰۰ موشک و پهپاد توسط ایران و گروههای متحدش در عراق، به اصلیترین و «آسیبپذیرترین سیبل منطقه» بدل شده است. شکست آتشبس موقت و همجواری جغرافیایی این کشور با ایران و پادگانهای آمریکا، آسیبپذیری ساختاری آن را آشکار کرده است.
تراکم اهداف و آسیبپذیری زیرساختها
حضور ۱۳,۵۰۰ نیروی نظامی آمریکا در پایگاههای کویت در کنار مساحت کوچک جغرافیایی، این کشور را به هدفی آسان برای موشکهای کوتاهبرد ایران و پهپادهای گروههای عراقی تبدیل کرده است. اصابت حملات به فرودگاه، تاسیسات نفتی، نیروگاههای برق و آبشیرینکنها، کشور را در گرمای ۵۰ درجه با بحران قطعی انرژی روبرو ساخت. تولید نفت کویت از ۲.۵ میلیون بشکه به ۵۰۰ هزار بشکه در روز سقوط کرد و انسداد هرمز و اختلال در واردات، تورم شدیدی به شهروندان تحمیل نمود.
فروپاشی دکترین بیطرفی و خشم از مدل زیست خلیج فارس
شدت حملات موجب شگفتی ناظران شد؛ چرا که کویت بر خلاف امارات و بحرین، رویکردی هجومی علیه تهران نداشت. بدر السیف، استاد دانشگاه کویت، تاکید میکند این حجم از هجمه فراتر از یک درگیری نظامی است؛ ایران مدل زیست خلیج فارس به عنوان «واحه ثبات و رفاه» را هدف قرار داده است. با وجود دفاع سامانههای پاتریوت، نزدیکی به مرزهای شمال و حوادثی چون سرنگونی اشتباهی دو جنگنده اف-۱۵ آمریکا در ماه مارس، روزنههای عمیق پدافندی کویت را عیان کرد.
زنده شدن ترومای ۱۹۹۰ و انقباض امنیتی
حملات بر مرزهای گروههای عراقی و