اورژانس پیشبیمارستانی به عنوان اولین حلقه نظام سلامت، نقشی حیاتی در کاهش خسارات ناشی از تأخیر در امدادرسانی ایفا میکند. با این حال، این بخش سالهاست با مشکلات ساختاری متعددی دست و پنجه نرم میکند که بر کارایی آن تأثیر گذاشته است.
فرسودگی شغلی امدادگران
شغل تکنسینهای اورژانس یکی از دشوارترین مشاغل حوزه سلامت محسوب میشود. این افراد در شرایط غیرقابل پیشبینی در محل حادثه حاضر شده و با طیف وسیعی از شرایط اضطراری، از انتقال بیماران قلبی تا رسیدگی به صحنههای دلخراش تصادفات، مواجه میشوند. مواجهه مداوم با بحران، شیفتهای طولانی، کمبود استراحت و مسئولیت تصمیمگیری سریع، فشار روانی سنگینی را به این کارکنان وارد کرده و منجر به فرسودگی شغلی میشود. حمایتهای شغلی و توجه به سلامت روان این نیروها از جمله موضوعاتی است که کمتر به آن پرداخته شده است.
فرسودگی ناوگان آمبولانسها
علاوه بر فرسودگی نیروها، ناوگان آمبولانسها نیز با مشکل فرسودگی مواجه است. طبق گفته رئیس سازمان اورژانس کشور، حدود سه هزار دستگاه آمبولانس فرسوده در کشور در حال خدمت هستند که عمر مفید آنها سپری شده است. طی یک سال گذشته، حدود ۷۰۰ تا ۸۰۰ دستگاه آمبولانس جدید جایگزین شدهاند، اما این تعداد برای پاسخگویی به نیازهای کشور کافی نیست. هرچند برنامههایی برای ورود ۵۰۰ دستگاه آمبولانس دیگر در دستور کار قرار دارد، اما همچنان فاصله قابل توجهی میان امکانات موجود و نیاز واقعی وجود دارد.
محدودیت تجهیزات و افزایش مأموریتها
کمبود در تأمین تجهیزات بهروز و افزایش حجم مأموریتها، فشار مضاعفی بر سیستم اورژانس پیشبیمارستانی وارد میکند. این عوامل در کنار فرسودگی نیروها و ناوگان، چالشهای جدی برای ارائه خدمات مؤثر و بهموقع ایجاد کرده است.