چهارمحال و بختیاری، سرزمین چشمهها و رودهای خروشان، هر سال با آغاز فصل گرما میزبان هزاران گردشگر و طبیعتگرد است. این رودخانهها که میتوانند نماد زندگی و نشاط باشند، در سایه بیاحتیاطی و نادیده گرفتن هشدارها، گاهی به صحنه حوادثی تلخ و جبرانناپذیر تبدیل میشوند.
اگرچه این استان هیچ ساحل و دریایی ندارد، اما رودخانههای پرآب، جریانهای تند و بسترهای فریبنده آن از جمله کارون و زایندهرود، هر سال قربانیان بسیاری میگیرند. افزایش چشمگیر آمار غرقشدگی در این استان در سالجاری، زنگ خطری است که دیگر نمیتوان از کنار آن بیتفاوت عبور کرد. بسیاری از این حوادث نه به دلیل ناآشنایی با شنا، بلکه حاصل اعتماد بیش از حد، شنا در مناطق ممنوعه، بیتوجهی به هشدارها و تصور اشتباه از آرام بودن ظاهر آب است. جریانهای زیرسطحی و عمق نامشخص رودخانهها، حتی شناگران ماهر را نیز گرفتار میکنند.
این آمار نگرانکننده پشت هر حادثه، خانوادهای داغدار، آیندهای ناتمام و اندوهی ماندگار نهفته است. ضرورت دارد گردشگران، مسافران و حتی ساکنان بومی، هشدارهای ایمنی را جدی بگیرند و از شنا در رودخانهها، کانالها و نقاط غیرمجاز بهطور جدی پرهیز کنند. در کنار مسئولیت دستگاههای متولی برای افزایش نظارت، نصب علائم هشداردهنده و فرهنگسازی، باید توجه داشت که گاهی یک تصمیم عجولانه و چند دقیقه بیاحتیاطی، بهایی به سنگینی جان انسان دارد؛ بهایی که هیچگاه قابل جبران نیست.
هنوز تا پایان فصل تابستان نزدیک به دو ماه باقی مانده است و چهارمحال و بختیاری همچنان میزبان گردشگران بسیاری از اقصی نقاط کشور است. اگر روند حوادث غرقشدگی در این استان به همین منوال ادامه داشته باشد، باید شاهد انتشار اخبار ناگوار بیشتری در حوزه حوادث غرقشدگی باشیم.