سیاست راهبردی در حکمرانی به معنای تعیین جهتگیریها، اهداف بلندمدت، و اولویتهای کلان یک نظام حکومتی برای دستیابی به آیندهای مطلوب است. این مفهوم فراتر از تصمیمگیریهای روزمره و عملیاتی بوده و به ترسیم چشمانداز، شناسایی چالشها و فرصتها، و تخصیص منابع بهگونهای هدفمند میپردازد.
سیاست راهبردی چارچوبی را فراهم میکند تا تصمیمات و اقدامات دولت در راستای یک هدف کلی و منسجم قرار گیرند. بر اساس جمعبندی آرای صاحبنظران حوزه حکمرانی، سیاست راهبردی دارای ویژگیهای کلیدی زیر است:
- بلندمدتنگری: تمرکز بر آینده و اهداف بلندمدت، فراتر از دورههای حکومتی کوتاهمدت.
- جامعیت و یکپارچگی: هماهنگسازی تمامی بخشهای دولت برای حرکت در یکجهت مشترک.
- انعطافپذیری و انطباقپذیری: توانایی واکنش به تغییرات محیطی و یادگیری از تجربیات، ضمن حفظ ماهیت خود.
- هدفمندی و اندازهگیری: تعیین اهداف مشخص، قابلاندازهگیری و مسئولیتپذیری در قبال آنها.
- فرآیندی بودن: راهبرد نه یک نقطه پایانی، بلکه یک فرآیند مستمر از برنامهریزی، اجرا و ارزیابی است.
در زمینه اتحاد حول سیاست راهبردی، تاکید شده است که پس از تعیین سیاست راهبردی توسط مقامات، نظام جمهوری اسلامی در صیانت از راهبرد اعلامی میایستد و بیان هرگونه دیدگاه مغایر با آن در لایههای حاکمیتی پذیرفته نخواهد بود.