دولت ایالات متحده در قراردادی جنجالی با رئیسجمهور موقت ونزوئلا، دسترسی بلندمدت به ذخایر نفتی این کشور را تثبیت کرد. این توافق که از دیدگاه دونالد ترامپ «بزرگترین قرارداد نفتی تاریخ جهان» است، محوریتش بر کنترل منابع انرژی ونزوئلا برای یک قرن آینده است.
جزئیات بهرهبرداری ۱۰۰ ساله از میدانهای نفتی
بر اساس مفاد این قرارداد، آمریکا امتیاز بهرهبرداری از ۱۷ میدان نفتی ونزوئلا را برای مدت ۱۰۰ سال در اختیار میگیرد. نکته کلیدی این توافق، سهم ۵۵ درصدی ایالات متحده از کل تولید این میدانهاست. ترامپ صراحتاً اعلام کرده که این قرارداد ابزاری برای پر کردن ذخایر استراتژیک نفتی آمریکا است و حتی این امتیازات را «هدیه مردم ونزوئلا به ایالات متحده» توصیف کرده است.
تغییر ناگهانی اولویتها: از مواد مخدر تا نفت
نگاهی به رویکرد واشینگتن در ماههای گذشته، تضاد عجیبی را آشکار میکند. در دوران ریاستجمهوری نیکلاس مادورو، دونالد ترامپ بهطور مداوم او را به همکاری با باندهای قاچاق مواد مخدر متهم میکرد. در آن بازه زمانی، تمام تلاشهای آمریکا بر محور حذف مادورو و حتی ربودن او میچرخید و هیچ اشارهای به قراردادهای نفتی یا استخراج منابع ونزوئلا نمیشد.
اما با تغییر معادلات و روی کار آمدن رئیسجمهور موقت که در تفاهم کامل با کاخ سفید است، لحن واشینگتن تغییر کرد. اکنون دیگر خبری از مبارزه با باندهای مواد مخدر نیست و تمرکز کامل دولت ترامپ بر نفت ونزوئلا متمرکز شده است. این چرخش سریع نشان میدهد که اتهامات پیشین علیه مادورو، بیش از هر چیز بهانهای برای باز کردن مسیر ورود به خاک ونزوئلا و دستیابی به ثروتهای ملی این کشور بوده است.
قانون جنگل در پوشش تمدن
این اقدام آمریکا، پرسشهای جدی درباره ادعاهای دهههای گذشته این کشور در مورد ترویج قانونمداری، تمدن و حکمرانی خوب ایجاد میکند. بهرهبرداری از ثروت یک ملت دیگر با تکیه بر قدرت نظامی و سیاسی، شباهت بسیاری به «قانون جنگل» دارد تا قواعد بینالمللی. واشینگتن با این قرارداد، در واقع پذیرفته است که ثروتهای ملی دیگران را با تکیه بر زور تصاحب کند.
- امتیاز ۱۰۰ ساله برای بهرهبرداری از ۱۷ میدان نفتی
- سهم ۵۵ درصدی آمریکا از تولید نفت ونزوئلا
- تغییر محور اتهامات از قاچاق مواد مخدر به بهرهبرداری اقتصادی
- هدف نهایی: پر کردن ذخایر استراتژیک نفتی ایالات متحده