ترکیبی ناممکن در فضای مجازی
قطعهای متفاوت با عنوان «بی عشق مرا کشاندی تا کجا» در شبکههای اجتماعی منتشر شده که توجه مخاطبان را به خود جلب کرده است. ویژگی اصلی این اثر، استفاده از فناوری هوش مصنوعی برای شبیهسازی صدای چهار خواننده با پیشینههای زمانی و سبکهای متفاوت است: مهستی، معین، سهیل مهرزادگان و احمدوند. این ترکیب، تجربهای شنیداری ایجاد کرده که در دنیای واقعی و به دلیل تفاوت نسلها و شرایط، امکان شکلگیری آن وجود نداشت.
تلاقی نسلهای مختلف موسیقی
حضور نام مهستی و معین در کنار چهرههای جوانتر، نقطه قوت و جذابیت این قطعه محسوب میشود. از یک سو مهستی به عنوان چهرهای ماندگار در موسیقی پاپ ایران و معین به عنوان یکی از محبوبترین خوانندگان موسیقی ایرانی شناخته میشوند و از سوی دیگر، سهیل مهرزادگان و احمدوند نمایندگان نسل جدیدتر موسیقی هستند. هوش مصنوعی با حذف مرزهای زمانی، این دو دنیای متفاوت را در یک اثر جمع کرده است.
تأثیر فناوری بر اصالت آثار موسیقایی
ورود ابزارهای هوش مصنوعی به حوزه موسیقی، امکان بازسازی دقیق ویژگیهای صوتی هنرمندان را فراهم کرده است. این پیشرفت فنی، مخاطبان را با پرسشهای جدیدی روبهرو میکند:
- جایگاه آثار شبیهسازی شده در مقابل آثار اصلی چیست؟
- آیا بازسازی صدای هنرمندان درگذشته یا فعال، به غنای موسیقی میافزاید یا اصالت آن را خدشهدار میکند؟
- تا چه حد میتوان تفاوت میان صدای واقعی و نسخههای مصنوعی را تشخیص داد؟
تأکید بر غیررسمی بودن اثر
باید توجه داشت که این قطعه را نباید به عنوان یک همکاری رسمی یا واقعی میان این چهار هنرمند تلقی کرد. این اثر صرفاً در دسته تولیدات هوش مصنوعی قرار میگیرد و هیچگونه قرارداد یا همکاری واقعی میان مهستی، معین، سهیل مهرزادگان و احمدوند برای اجرای این اثر صورت نگرفته است. در واقع، «بی عشق مرا کشاندی تا کجا» نمونهای از ظرفیتهای فنی ابزارهای شبیهساز صدا برای خلق تجربههای بصری و شنیداری غیرواقعی است.