استقلال بر سپاهان در یک دیدار 6 امتیازی

بازی بزرگ هفته، رودررویی دو مدعی قهرمانی در تهران بود. استقلال برای ادامه روند بردها به میدان آمده بود و سپاهان نیز برای تکرار موفقیت هفته اول و فراموشی ناکامی هفته دوم، تیم‌های بزرگی که بیش از بقیه ارزش بردن رقبای مستقیم را می‌دانند، را هدف قرار داده بود. این مسابقه با پیروزی استقلال به پایان رسید. نقشی که اشتباهات مهمان در این نتیجه داشت، کمتر از برنامه‌های میزبان برای برد و گلزنی نبود. محرم نویدکیا مثل فصل قبل و بازی‌های قبلی نتوانست تیمش را مقابل رقیب مستقیم ببازد و سهراب بختیاری‌زاده به مانند دو هفته گذشته، با دستور حمله بی‌وقفه تیمش را به زمین فرستاده بود. برتری روحی - روانی استقلال ناشی از نتایج دو بازی قبل و فصل پیش، اهمیت حفظ روند موفق و ریکاوری بعد از باخت، عامل اصلی این پیروزی بود. استقلال برای گل‌های زود هنگام می‌آید و از گلزنی سیر نمی‌شود، اما سپاهان مثل دور رفت و برگشت فصل قبل، در شروع ناهماهنگ و ناامیدانه بازی می‌کند. در نیمه اول، استقلال تیم برتر زمین بود. نیمه دوم سپاهان که برای جبران انگیزه داشت، با توجه به فرصت‌های مربیان در رختکن، باید حمله می‌کرد اما آیا فقط این کافی بود؟ ضعف حسینی نیز یکی از نکات قابل توجه بازی بود و احتمالاً تا روزی که فوتبال بازی کند، این مشکلات را به همراه خواهد داشت. استقلال با شناخت درست، هر دو حمله منجر به گل را از منطقه بازی او پایه گذاری کرد.