چرا ابن سینا آثار علمی خویش را به زبان عربی می‌نوشت؟

در دوران طلایی تمدن اسلامی در قرون سوم و چهارم هجری، نهم و دهم میلادی، ایران کشوری بزرگ و متمدن بود که با پذیرش اسلام و بهره‌مند شدن از نیروی معنوی آن توانست به اوج شکوه و اقتدار خود دست یابد. ایران در سال 17 هجری قمری (639 میلادی) مورد حمله اعراب مسلمان قرار گرفت و طی دو دهه، بیشتر مناطق غربی، مرکزی و بخش‌هایی از شمال ایران تحت سلطه نظامی آنها درآمدند. دوران حکومت بنی‌امیه برای ایران سخت‌ترین دوره‌های تاریخی آن بود؛ اما در قرن دوم هجری قمری (هشتم میلادی)، عباسیان با کمک ایرانیان توانستند امویان را شکست داده و خلافت خود را بنیان گذارند. به دلیل نقش Iranians در روی کار آمدن عباسیان، زمینه مساعدی برای ظهور فرهنگ ایرانی فراهم شد. شخصیت‌های مشهور ایرانی که بیشتر دانشمندان و حامیان علم و ادب بودند، بر خلفای عباسی نفوذ فراوانی داشتند و به دنبال پیروی از رسوم ساسانیان بودند. ایرانیان با آشنایی با بحث‌های دینی و مذاهب مختلف در دوره ساسانیان، وارد مباحث دینی در دوره اسلامی شدند. این مبارزات مذهبی یکی از علل مهم توجه مسلمانان به علوم بود. معتزله در بین فرق اسلامی برای اثبات اصول عقاید خود از منطق و فلسفه استفاده می‌کردند. پیروان آیین‌های دیگر نیز در این بحث‌ها مشارکت داشتند که باعث اقبال خلفا به فلسفه و علوم نقلی شد.