در شرایطی که دشمن آمریکایی پس از شکست در میدان به نسخه نخنما و تکراری جنگ
اقتصادی متوسل شده، راه عبور از مشکلات معیشتی، اظهار ضعف و تسلیم نیست؛ بلکه تکیه بر «تلاش، تدبیر، درونزایی و واکسینه کردن
اقتصاد» برای عبور عزتمندانه از این مقطع تاریخی است. وقتی صفحات اول برخی روزنامهها را ورق میزنید، با یک «سازه شناختی» مواجه میشوید؛ سازهای که قطعات آن به شکلی کاملاً حساب شده کنار هم قرار گرفتهاند تا در نهایت تصویر کشوری تاریک، بیافق و ناچار از پذیرش شروط متجاوز را در ذهن مخاطب حک کنند. این
ادبیات، مولد نوعی بیحسی عمومی و القای ناامیدی است. در چنین فضائی، تیترها و تحلیلها نه برای باز کردن گرهای از معیشت مردم، بلکه برای تزریق احساس اضطرار و بازسازی
ادبیات «سازش به هر قیمت» تنظیم میشوند. سؤال اصلی این است که چرا درست در برههای که موازنه قدرت به نفع ملت ایران تغییر کرده، یک خط رسانهای مشخص تلاش میکند با ارائه روایتهای تحریفآلود، دست برتر کشور در میدان را به نقطهضعف تبدیل کند؟! در چند روز گذشته روزنامههایی زنجیرهای مدعی اصلاحات نظیر سازندگی، در حال تکمیل پازلی هستند که برآیند نهائی آن، تداعی تصویر تسلیم و القای ضرورت عقبنشینی است. این جریان با تکرار ترجیعبندهای آشنا، بار دیگر نسخه «مذاکره و سازش» را پیچیده است؛ نسخهای که همیشه به نام ملت و سفره مردم تزیین میشود، اما در عمل تنها به کام کاسبان سازش و تحمیلکنندگان جنگ تمام میشود. در ظاهر، این عبارت شاید موجه و منطقی به نظر برسد، اما مغالطه اصلی درست در همین نقطه رخ میدهد؛ تضعیف و مخدوش کردن اقتدار نظامی به بهانه مشکلات
اقتصادی، قطع کردن همان شاخهای است که امنیت
اقتصادی کشور بر روی آن بنا نهاده شده است. این جریان قصد دارد اینگونه القا کند که اقتدار منطقهای و دفاعی ایران، بار سنگینی بر دوش معیشت است، در حالی که در واقعیت، این قدرت نظامی است که تا به امروز مانع از تحقق سناریوهای ویرانگر علیه
زیرساختهای
اقتصادی کشور شده است.
