بیمارستانها در سراسر جهان به عنوان پناهگاه امن در برابر درد و رنج شناخته میشوند و طبق قوانین بینالمللی، از تعرض مصون هستند. حمله به مراکز درمانی، نقض آشکار حقوق بشردوستانه تلقی میشود. با این حال، تاریخ معاصر ایران، بهویژه در استان کرمانشاه، شاهد دو حادثه تلخ در این زمینه بوده است.
استان کرمانشاه، به دلیل موقعیت استراتژیک خود، بارها در خط مقدم حوادث امنیتی و نظامی قرار گرفته است. در این میان، دو حادثه مشخص، نام مراکز درمانی را با جنایت و مظلومیت گره زده است:
حمله به بیمارستان امام خمینی (ره) اسلامآباد غرب (مرداد ۱۳۶۷)
در جریان عملیات مرصاد، نیروهای سازمان مجاهدین خلق (منافقین) به بیمارستان امام خمینی (ره) اسلامآباد غرب حمله کردند. این حمله در شرایطی صورت گرفت که بیمارستان وظیفه نجات جان انسانها را بر عهده داشت و باید از هرگونه خشونت مصون میماند.
حمله به بیمارستان فارابی کرمانشاه (خرداد ۱۴۰۴)
در رویدادی دیگر، بیمارستان فارابی کرمانشاه در جریان حملات رژیم صهیونیستی هدف قرار گرفت. این حادثه نیز مشابه حمله به بیمارستان اسلامآباد غرب، مراکز درمانی را که مأموریتشان درمان بیماران و مجروحان است، به صحنه ترس و ویرانی تبدیل کرد.
هرچند این دو حادثه با فاصله زمانی حدود چهار دهه از یکدیگر رخ دادهاند، اما شباهت آنها در هدف قرار دادن مراکز درمانی، که باید محل نجات جان انسانها باشند، قابل توجه است. این وقایع، وجدان عمومی داخلی و بینالمللی را نسبت به ابعاد این جنایتها حساس میکند.