روش جدید اندازهگیری دمای آهن مذاب در فشارهای بسیار شدید، نشان میدهد هسته زمین ممکن است تا هزار درجه سانتیگراد سردتر از آنچه پیشتر تصور میشد، باشد. این یافتهها که در نشست گولدشمیت در ۱۷ ژوئیه ارائه شد، میتواند به حل معمای چگونگی دوام میدان مغناطیسی زمین برای میلیاردها سال، پیش از شکلگیری هسته داخلی جامد کنونی، کمک کند.
چالشهای اندازهگیری دمای هسته
برنی وود، پتروگراف آزمایشی در دانشگاه آکسفورد، این یافتهها را راهحلی ظریف برای یک مسئله دیرینه توصیف کرده است. با این حال، او انتظار دارد نتایج بحثبرانگیز باشند، زیرا پژوهشگرانی که سالها برای بازآفرینی شرایط مرکز زمین تلاش کردهاند، معمولاً به دماهای بالاتری دست یافتهاند. مایکل والتر، سرپرست این پژوهش، اذعان داشت که قانع کردن جامعه علمی به این دمای پایینتر ممکن است زمانبر باشد.
ساختار و میدان مغناطیسی زمین
هسته زمین، که اندازهای قابل مقایسه با مریخ دارد، عمدتاً از آهن تشکیل شده است. هسته بیرونی آن مذاب است و هسته داخلی جامدی به اندازه ماه را در بر میگیرد. میدان مغناطیسی سیاره از حرکت و همرفت آهن مذاب در هسته بیرونی تولید میشود و حداقل چهار میلیارد سال قدمت دارد.
پارادوکس هسته نو
امروزه، ژئودینامو (سامانه مولد میدان مغناطیسی زمین) عمدتاً با انرژی حاصل از انجماد آهسته هسته داخلی تقویت میشود. این فرایند گرما و عناصر سبک را به فلز مذاب اطراف هسته داخلی آزاد میکند. با این حال، برخی مدلها نشان میدهند هسته داخلی تنها کمی بیش از نیم میلیارد سال پیش شروع به شکلگیری کرده است. این موضوع، موسوم به «پارادوکس هسته نو»، این پرسش را مطرح میکند که چه چیزی ژئودینامو را برای ۳.۵ میلیارد سال پیش از پیدایش هسته داخلی فعال نگه داشته است.