داستان مناطق نفتخیز جنوب و تهران به قدمتی ۶۵ ساله بازمیگردد. از روزهای آغازین ملی شدن صنعت نفت، ساکنان جنوب خود را شایستهتر به مدیریت مخازن و میادین نفتی میدانستند. آنها که از کودکی با فضای آلوده به دود نفت و مشعلهای گاز بزرگ شده بودند و درک عمیقی از صنعت نفت داشتند، در دوران مبارزات ملی شدن و پس از آن، مسئولیت صیانت از چاهها و پالایشگاه آبادان را بر عهده گرفتند و در دوران هشت ساله جنگ تحمیلی نیز، علیرغم بمبارانها، از تولید و حراست از منابع نفتی غافل نماندند.
با این وجود، در تمام این دوران، تصمیمسازیها و مدیریت کلان عملیات نفتی در تهران متمرکز بود و تصمیمات ابلاغی اجرا میشد. این روند تا سال ۱۳۷۹ ادامه داشت.
تغییر ساختاری در سال ۱۳۷۹
سال ۱۳۷۹ نقطه عطفی برای مناطق نفتخیز جنوب بود. در پی تغییرات ساختاری در صنعت نفت، مناطق نفتخیز جنوب به یک شرکت تجاری تبدیل شد. این تحول، مدیران و کارکنان این مناطق را با سازوکارهای تجاری آشنا کرد و به آنها اجازه داد تا در فرآیند تصمیمگیری و مدیریت عملیات نفتی نقش فعالتری ایفا کنند.
ساختار جدید شرکت مناطق نفتخیز جنوب
با این تغییرات، شرکت مناطق نفتخیز جنوب با یک ستاد مرکزی و نه شرکت فرعی شکل عملیاتی به خود گرفت. این شرکت مسئولیت تولید بیش از ۸۰ درصد نفت خام و ۱۶ درصد گاز کل کشور را بر عهده دارد و بیش از ۶۵ میدان هیدروکربوری بزرگ و کوچک را در گسترهای افزون بر ۴۰۰ هزار کیلومتر مربع، از استان بوشهر تا شمال خوزستان، مدیریت میکند.