سالمندان؛ قربانی انزوا و نبود حمایت
شکیبا عابدزاده، کاردرمانگر و توانبخش شناختی-حرکتی، با اشاره به اینکه سالمندان گاهی قربانی انزوا و نبود حمایتهای کافی میشوند، اظهار داشت که ۷۵ سالگی پایان زندگی اجتماعی افراد نیست. وی تاکید کرد که خدمات توانبخشی نباید تنها به قشر خاصی اختصاص یابد و فقدان مراکز حمایتی مناسب، سالمندان را در مواجهه با ناتوانیها دچار مشکل میکند.
پیشگیری از بیماریهای نورولوژیک
عابدزاده در خصوص پیشگیری از بیماریهای نورولوژیک توضیح داد: «برخلاف برخی تبلیغات، نمیتوان با یک اقدام مشخص از ابتلا به آلزایمر یا سایر بیماریهای نورولوژیک جلوگیری کرد. عوامل ژنتیکی، محیطی، سبک زندگی، آسیبها و ویژگیهای فردی همگی در بروز این بیماریها نقش دارند و هیچکدام به تنهایی تعیینکننده نیستند.»
وی افزود: «اما میتوان کاری کرد که افراد سالمتر وارد دوران سالمندی شوند. ورزش، تغذیه مناسب و سبک زندگی سالم باعث میشود اگر فرد بعدها دچار سکته مغزی یا بیماریهای نورولوژیک شد، بدن توان بیشتری برای مقابله و بازگشت به زندگی داشته باشد.»
این کاردرمانگر همچنین بیان کرد: «بیماریهایی مانند دیابت، پوکی استخوان یا ضعف عضلانی که تا حد زیادی با کمتحرکی ارتباط دارند، ریسک ابتلا به مشکلات بعدی را افزایش میدهند و حتی روند توانبخشی را نیز دشوارتر میکنند.»
وضعیت مراکز توانبخشی
عابدزاده در مورد وضعیت مراکز توانبخشی گفت: «بخش زیادی از خدمات ما در منزل بیماران ارائه میشود، زیرا مراکز تخصصی محدود هستند و بسیاری از آنها نیز گران و دور از دسترس قشر وسیعی از جامعه قرار دارند.»
وی با اشاره به سوابق تحصیلی خود اظهار داشت: «کاردرمانی را در دانشگاه علوم توانبخشی خواندم و مقطع کارشناسی ارشد را در رشته علوم شناختی ادامه دادم. ترکیب این دو حوزه باعث شد فعالیت حرفهایام به سمت توانبخشی شناختی-حرکتی برود.»
عابدزاده افزود: «بیشتر مراجعانم مبتلایان به بیماریهای نورولوژیک هستند که بخش عمده آنها را سالمندان تشکیل میدهند. البته این خدمات فقط مختص سالمندان نیست.»