بر اساس شواهد جدید، برخی از انسانهای امروزی، نسخهای از ژن گیرندهی هورمون رشد را از نئاندرتالها به ارث بردهاند که باعث افزایش توده عضلانی میشود.
ویژگیهای فیزیکی نئاندرتالها
نئاندرتالها که خویشاوندان نزدیک انسان بودند، جثهای محکمتر و عضلاتی بزرگتر از انسانهای امروزی داشتند. استخوانهای آنها نشاندهندهی قدرت بدنی بالا است و ویژگیهایی مانند برجستگیهای ابرویی بزرگ و ریشههای دندانی کوتاه، از مشخصات ظاهری آنها بود.
نقش هورمون رشد
هورمون رشد که توسط غدهی هیپوفیز در مغز ترشح میشود، نقش کلیدی در شکلدهی به بدن، به ویژه رشد عضلات و استخوانها دارد. این هورمون پس از ترشح، از طریق خون به سلولها میرسد و برای تأثیرگذاری، باید به گیرندههای خاصی روی سطح سلول متصل شود.
تحقیقات جدید در مورد گیرندهی هورمون رشد
تیمی بینالمللی به رهبری هوگو زبرگ از موسسه کارولینسکا و فیلیپ کانیس از موسسه انسانشناسی تکاملی ماکس پلانک، به بررسی گیرندهی هورمون رشد در انسانهای امروزی پرداختند. آنها دریافتند نسخهای از این گیرنده که از نئاندرتالها به ارث رسیده، دارای دو تغییر ژنتیکی خاص است که در نسخهی رایجتر آن در انسانهای امروزی دیده نمیشود.
افزایش پاسخ سلولها به هورمون رشد
آزمایشهای انجامشده روی سلولهای کشتشده در آزمایشگاه نشان داد سلولهای حاوی گیرندهی نئاندرتالی، پاسخ بسیار قویتری به هورمون رشد نشان میدهند. این سلولها تا 40 درصد بیشتر از سلولهایی که گیرندهی معمولی داشتند، رشد کردند. محققان این افزایش رشد را عمدتاً به یکی از دو تغییر خاص نسبت دادهاند.
تاریخچه و توزیع ژن
انسانهای امروزی این نسخهی ژنی را حدود 47هزار سال پیش، در نتیجهی آمیزش با نئاندرتالها به ارث بردهاند. امروزه، این واریانت ژنی به طور قابلتوجهی در میان جمعیتهای جنوب و شرق آسیا رایج است. در برخی از جمعیتهای جنوب آسیا، تا 24 درصد از افراد این نسخه را دارند، در حالی که این عدد در ار