اصل خبر از صاحبخبر: مرتضی رضوانفر، عضو هیأت علمی پژوهشگاه میراث فرهنگی، نتایج بررسی میدانی خود را گزارش کرده است. براساس این گزارش، سلطان شهابالدین احمدشاه بهمنی (825-838 ه.ق) به دعوت شاه نعمتالله ولی، از ماهان به هند رفت اما فرزندش خلیلالله را به هند فرستاد. میرزا نورالله، نوهٔ خلیلالله، به هند رفت و با همراهی سلطان، میدانی برای استقبال از او ساخته شد که «نعمتآباد» نام گرفت. نورالله ملقب به «ملکالمشایخ» شد و دختر سلطان به عقد او درآمد.
پس از درگذشت شاه نعمتالله ولی در کرمان، سلطان احمد به گنبد و بارگاهی زیبا برای او در ماهان ساخت که کتیبهٔ آن همراه با تاریخ و نام، پس از 600 سال در این شهر باقی است. (براساس نظر فرزام، حمید).
خلیلالله، فرزند شاه نعمتالله، پس از درگذشت پدر و در دوران سلطنت علاءالدین بهمنی (فرزند سلطان احمد)، به هند رفت و در سال 860 ه.ق در بیدر درگذشت و در خلیلیهٔ شهر دکن به خاک سپرده شد (طبق مستوفی بافقی). آرامگاه او با کتیبهای زیبا به خط مغیث شیرازی مزین است. در بیدر، کتیبههای متعدد به زبانهای فارسی و عربی وجود دارد که از آثار خوشنویسانی چون مغیثالدین شیرازی، شکرالله قزوینی و ملاشرفالدین مازندرانی است و از شاهکارهای خوشنویسی در هند به شمار میروند. این کتیبهها در آرامگاههای پادشاهان بهمنی و برخی مقابر دیگر در بیدر و ارگ بیدر prominent هستند.
ارادت شاهان جنوب هند به خاندان نعمتالله ولی طی قرنها، زمینهای برای گسترش شعر و ادبیات فارسی در هند فراهم کرد. تصاویر منتشرشده در این گزارش، کتیبهها و آرامگاه شاه خلیلالله کرمانی در بیدر هند را نشان میدهد.